Thursday, 8 September 2016

'.......यारा सीली सीली

काही गाणी काय वेड लावतात ना.. म्हणजे एेकावीशी पण वाटतात..  आणि जगावीशी पण.. मुंबई पुणे मुंबई मधलं ' कधी तू..',
श्री-जानव्हीचं ' नाही कळले कधी..'
राधा आणि घनाचं ' ... तुझ्याविना ' एेकल्यानंतर  (खासकरून सुरूवातीचं आणि शेवटचं ) नाही प्रेमात पडलात पुन्हा तर सांगाच!  मी गाणं डिलीट करीन ☺!!
जगजीतजींची प्रत्येक गझल अशी की  त्यात जाऊन राहावं..
सलील कुलकर्णीचं ' सरीवर सर..' तर आई शपथ!!
मुक्तामधलं ' तू तलम अग्नीची पात ..' पार छापलं गेलंय मनावर..

बाकी पावसाळा जवळ येत आहे. यंदाही आठवणीतच काढायचा असल्याने मी आपली कुमक तयार करीत आहे.........................

'.......यारा सीली सीली
बिरहा की रात का जलना...........'

हिंदू .

..अंतरंग ढवळतेय.. माझ्यातलं जे कधी माझ्याही हाती येणार नाही असं काही.. माझं असणं-नसणं सिद्ध करणारा अस्तित्व नावाचा मध्य शोधून तळापर्यंत जोडू पाहतेय.
पण हा तळ कुठला.. की हा तळ तिथलाच त्या प्रश्नाचा.. खोलवर जाऊन ' मी कोण ?' असं विचारणारा!?
समतोल, सर्वमान्य आणि सामायिक असं तत्त्व शोधणारा हिंदू.. 
स्वतःला स्वतःशीच जोडून घेताना इतरांशीही जोडणारा हिंदू..
हे तर तत्त्व आहे जगण्याचं..
हेच तर खरं हिंदू होणं नाही ना!!?

धावण्याचं रास्त कारण ..

पीक-पाणी, नाती- माती, लग्न - वंश, सगळ्यावरून जोडं खायचं आणि परतीच्या वाटेला लागायचं.. त्याशिवाय महिनाभर काम करण्यात राम घावतंच नाय आपल्याला. कसली आपली जिंदगानी.. जी माती आपल्या करंगळीवर नक्की मुतल का याचा संभ्रम घेत घेत पेला उंचावत पण नुसतं धावायचं. स्थैर्य असं कधी नसतंच पण कुठं..पण आपण मात्र कस्तुरी मृग आहोत ही भावना भिजत ठेवायची मनात. कस्तुरी नका का घावेना पण धावण्यासाठी रास्त कारण तर मिळतं..