टोपी, बूट आणि डोकेदुखी
कधीतरीची गोष्ट. सकाळी बसमध्ये नेहमीप्रमाणे कुठेकुठे जाणाऱ्यांची गर्दी होती. पावसाळी, रोगट हवा. अशा हवेत डोकं सनकून दुखतंच. तसं ते आदल्या दिवसापासूनच दुखत होतं. मायग्रेनची कृपा. या डोकेदुखीच्या तंद्रीत असताना बसमध्ये आणखी काही प्रवासी आले. तिशीच्या आसपासचे असावेत. तब्येतीनं हडकुळे. पायात नवीन काळे बूट, हातात नवीन पिवळी गोल टोपी. शाळेचे दिवस आठवले. छान वाटलं. साधी पोरं होती. बांधकामावर चालली असावीत. त्यांच्या मुकादमाबद्दलही चांगलं वाटलं. पोरांना नवीन साहित्य दिलं आहे. त्यांनी ते घरापासूनच घातलं होतं. पिशवीत टाकून कामाच्या ठिकाणी गेल्यावर घालू, असा काही प्रकार नाही. हेही ठीक आहे. वेळ वाचतो. बाकी लक्षात यावा एवढा विरोधाभास त्या बुटात, टोपीत आणि त्या माणसांनी घातलेल्या कपड्यांत तयार झाला होता. तिकीट स्वारगेटचं. मेट्रोचे कामगार असावेत. बसच्या डाव्या बाजूला असलेल्या चौकोनी रिकाम्या जागेत मी काही करून जागा पकडते, तसेच तेही उजव्या बाजूच्या रिकाम्या जागेत उभे होते. आधी उभेच होते. नंतर खाली बसले. म्हणजे आधी त्यातला एक जण, मग दुसरा. असे सगळेच. दोन पायांवर बसलेले. आता ती चौकोनी जागा त्यांनी भरून गे...
